Showing posts with label Famous Photos. Show all posts
Showing posts with label Famous Photos. Show all posts

7/20/2011

ROBERT CAPA (1913-1954)
Robert Capa was somewhat careless as a photographer but was carefully dedicated as a man. He participated with courage in almost every great tragedy of his time, and never lost heart nor faith. He was incredibly quick to guess the truth. Knowing the truth, he took risks, risks which were never calculated to hurt anyone but himself. Like most he had faults, but his faults were invariably charming and his virtues never boring. He dressed well, ate well, and picked up the check. He drank frequently, but never to get drunk. And then he went home, to a hotel room. He was at home in any major city of the world, and slightly uncomfortable in the country.
He knew war well, so well he despised it. He sought for peace without expecting it. He was a menace in only one respect. He was perhaps the world’s worst driver. He took no greater risk in war than in crossing the Champs Elysees He teased the old and made them laugh. He taught the young without their knowing it. Children loved him, as did many women. But he never discussed his deepest affections. He suffered behind the scenes from loneliness, insecurity, heartbreak. He died with a camera in his left hand, his story unexpectedly finished. He left behind a thermos of cognac, a few good suits, a bereaved world, and his pictures, among them some of the greatest recorded moments of modern history. He also leaves a legend, for which there is no other description than...Capa.
Robert Capa was born Andrei Friedmann in Budapest in 1913. Deciding that there was little future under the regime in Hungary, he left home at 18 and found a job as a darkroom apprentice with a Berlin picture agency. He shot pictures on the side, and scored his first scoop with some exclusive pictures of Leon Trotsky.
When Hitler took over, Andrei Friedmann took off for Paris. There with his Polish fianc?, Gerda Taro, he struggled to get established in the rugged business of free lance journalism. The story of this struggle is recounted in John Hersey’s classic magazine article, "The Man Who Invented Himself."
Andrei and Gerda decided to form an association of three people. Gerda was to serve as secretary and sales representative; Andrei was to be a darkroom hired hand; and these two were to be employed by a rich, famous, and talented (and imaginary) American photographer named Robert Capa, then allegedly visiting France. The ‘three’ went to work. Friedmann took the pictures, Gerda sold them, and credit was given the non-existent Capa. Since this Capa was supposed to be so rich, Gerda refused to let his pictures go to any French newspaper for less than 150 francs apiece, three times the prevailing rate.
The secret was soon found out by editor Lucien Vogel of Vue. But it did not matter. He sent Capa and Gerda to Spain, where Capa became famous overnight for his remarkable picture of a dying Spanish soldier. Gerda stayed on, meeting her death on the battlefield. Grief-stricken, Capa went off to China where he took a series of memorable pictures at the battle of Taierchwang, the only significant Chinese victory of the entire war.
Returning to Europe, he covered the Spanish war until its end in early 1939. When World War II broke out, he found himself in America, technically an enemy alien. But he got an assignment from Collier’s, and in 1942 joined the invasion convoy to North Africa, where he switched to the Life staff.
Leaving Africa, Capa jumped into Sicily with the paratroops and went on to the attack on "the soft under belly of the Axis" in the cold grim winter campaign of 1943-44. Soon after Anzio he left Italy for London, and a wild intermission of poker playing and partying with such old friends as Ernest Hemingway, Irwin Shaw, William Saroyan, and John Steinbeck.
On June 6, 1944, an assault barge landed Robert Capa on Omaha Beach. Stumbling ashore under heavy fire, he exposed four rolls of the most famous films in history. As luck would have it, all but eleven frames were ruined in Life’s London darkroom when the emulsion ran in an over-heated drying cabinet. However, Life, and the world press, published the surviving images, calling them "slightly out of focus" from the blurred emulsion. And Capa maintained his dangerous franchise as the most colorful war photographer.
He was to see the war through to its bitter end, actually photographing the death of one of the last Americans killed. But he missed the Armistice, when, in a rare case of misjudgment, he pooh-poohed the tip that would have given him an exclusive.
Capa wanted no more war, but he could not resist covering the birth of Israel in 1949 with Irwin Shaw. By this time he had also participated, with his old friends Henri Cartier-Bresson, David ("Chim") Seymour, George Rodger, and William Vandivert in the birth of Magnum Photos, the first and still the only international cooperative agency of free lance photographers.
This marked a new development in Capa’s career. He became an international businessman, selling and stimulating the work of Magnum photographers as the group grew to include Werner Bischof, Ernst Haas, and many others. With John Steinbeck he went to Russia in 1947, returning with a memorable story for the Ladies’ Home Journal. Also for the Journal, the Magnum group did a series on international family life called "People Are People the World Over," a photographic forerunner of the "Family of Man."
Capa began to think of his future in terms of writing combined with photography and wrote several charming pieces for Holiday. He already had four books to his credit: "Death in the Making" on the Spanish Civil War, "Waterloo Bridge" on the London Blitz, "A Russian Journal," with Steinbeck narrative, and "Slightly Out of Focus" on World War II (sold to Hollywood but never filmed). His literary style was his own: "To me war is like an aging actress—more and more dangerous and less and less photogenic."
In 1954 Capa went to Japan with a Magnum exhibition. While he was there, Life suddenly needed a photographer on the Indochina front. Capa volunteered. But it was one war too many. His luck ran out on May 25. They found him still clutching his camera.
His funeral was held in the old Quaker meeting house at Purchase, New York. In his memory the Overseas Press Club established the Robert Capa Award "for superlative photography requiring exceptional courage and enterprise abroad."
ROBERT CAPA (1913-1954)
Ούγγρος (Βουδαπέστη 1913 – Ινδοκίνα 1954)

Ίσως ο μεγαλύτερος (γνωστότερος σίγουρα) φωτογράφος των πολεμικών συγκρούσεων της εποχής του.
Τολμηρός, αποφασιστικός, αλλά και ρομαντικός, απεικόνισε τον πόλεμο με προσωπικό τρόπο, μεταφέροντας, μέσω των μεγάλων περιοδικών και με φωτογραφίες υψηλής ποιότητας, από την πρώτη γραμμή τον «Υπό κατασκευήν Θάνατο».
Φωτογραφίζει τον Ισπανικό Εμφύλιο το 1936-37 και στο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι παρών στο μέτωπο της Αφρικής, στη Τσεχοσλοβακία, στην μεγάλη απόβαση της Νορμανδίας. Φωτογραφίζει τον Ισραήλαραβικό πόλεμο το 1947, το πόλεμο της Κορέας το 1951 και τον πόλεμο της Ινδοκίνας, όπου σκοτώθηκε από νάρκη το 1954.
Εμπνευστής και πρωτεργάτης της ίδρυσης, το 1947 (μαζί με τους Bresson, Bischof και Seymour) του διάσημου φωτογραφικού πρακτορείου Magnum, που έμελλε να συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα ονόματα του φωτορεπορτάζ και της φωτογραφίας γενικότερα.

Robert Capa image of falling soldier in Spanish Civil War.

7/18/2011

Alberto Korda, the Cuban photographer who took the famous photograph of Che Guevara ... died on May 26, 2001.
Alberto Korda, Κουβανός φωτογράφος που πήρε την περίφημη φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα ... Πέθανε στις 26 Μαΐου, 2001.

Che Guevara photo by Alberto Korda

7/16/2011

8 June 1972. Planes dropped Napalm on a village near Saigon by mistake, during a battle with the North Vietnamese nearby. Many civilians including children and babies were badly injured. Her name is Kim Phuc and she was the girl on the famous 1972 photograph that brought the world's attention to the horrors of the war in Vietnam.
Η Kim Phuc, το κορίτσι που απεικονίζεται σε μία από τις πιο φρικτές εικόνες του πολέμου στο Βιετνάμ.

«Εκείνο το πρωί φτάσαμε στο χωριό Trang Bang. Νωρίς το πρωί δύο βιετναμέζικα βομβιστικά άρχισαν να κυκλώνουν το χωριό. Αυτό δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο αλλά επειδή γνωρίζαμε το χωριό, ξέραμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά». «Νομίζαμε ότι αυτό θα ήταν ένα ασφαλές μέρος - αλλά μετά είδα το αεροπλάνο – ήταν τόσο κοντά» θυμάται η Kim. «Άκουσα τον θόρυβο από τις βόμβες και τότε ξαφνικά είδα τη φωτιά παντού γύρω μου. «Ήμουν τρομοκρατημένη και προσπάθησα να τρέξω μακριά από τη φωτιά. Τα ρούχα μου κάηκαν».
Ο Chris και οι συνεργάτες του ήταν περίπου 400 μέτρα από το σημείο στο οποίο είχαν εκραγεί οι τέσσερις ναπάλμ. «Υπήρξε μία έκρηξη θερμότητας τόσο δυνατή, σα να είχε ανοίξει κάποιος την πόρτα του φούρνου. Τότε είδαμε την Kim και τα υπόλοιπα παιδιά. Κανένα από αυτά δεν είχε βγάλει τον παραμικρό ήχο έως τη στιγμή που μας είδαν. Τότε άρχισαν να φωνάζουν».
Ένας φωτογράφος από το Βιετνάμ, ο Nick Ut, κάλυπτε επίσης τα γεγονότα την ίδια ημέρα. Όπως η Kim έτρεχε στο δρόμο με τα χέρια της απλωμένα, φωνάζοντας βοήθεια, εκείνος τράβηξε τη φωτογραφία που σήμερα θεωρείται η πιο χαρακτηριστική από αυτές που είδαν το φως κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Ο Nick μετέφερε την Kim στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Λίγο αργότερα, η φωτογραφία που τράβηξε ο φωτογραφικός του φακός εμφανίστηκε σε όλα τα μέσα ενημέρωσης της Δύσης.

Vietnam Napalm. Kim Phuc 8 June 1972

7/14/2011

Τον Μάρτιο του 1993 ο Νοτιοαφρικανικής καταγωγής φωτορεπόρτερ, Kevin Carter ταξίδεψε μαζί με τον βοηθό του Γιαο Σίλβα στο νότιο Σουδάν κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου για να φωτογραφίσει τις κινήσεις του τοπικού επαναστατικού κινήματος. Συγκλονισμένος από τις εικόνες φτώχειας και παρακμής που αντίκρισε, άρχισε να προετοιμάζει ένα ρεπορτάζ για τα θύματα της πείνας που συνωστίζονταν στους δρόμους μιας κατεστραμμένης χώρας, “ανεξάρτητης” από το 1956, με δύο εμφυλίους πολέμους, λιμό, γενοκτονίες και την κύρηξη ενός πολέμου το 2005 από το γειτονικό Τσαντ.
Κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ, σε ένα μικρό χωριό της Ayod, λίγα μέτρα πριν το τοπικό κέντρο σίτισης της UNICEF, αντίκρισε ένα μικρό κορίτσι, αποστεωμένο από την πείνα να προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του. Ετοιμοθάνατο και γυμνό σερνόταν, όταν ένα αρπακτικό πουλί προσγειώθηκε λίγο πιο πίσω του.
Λίγες μέρες μετά οι New York Times αγόρασαν την φωτογραφία και την έφεραν στην επιφάνεια στο επόμενο τεύχος. Ο δυτικός κόσμος συναντούσε για λίγο τις ενοχές του κι εκατοντάδες άνθρωποι τηλεφώνησαν στα γραφεία της εφημερίδας για να μάθουν την τύχη του κοριτσιού. Ξέρανε μόνο ότι κατάφερε να φτάσει μέχρι τον σταθμό. Κανείς δε γνώριζε τι απέγινε συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Carter, που απομακρύνθηκε αμέσως μόλις τράβηξε τη φωτογραφία.
Στις 23 Μαΐου 1994, 14 μήνες μετά, ο Kevin Carter ανέβαινε στο πλατό της Βιβλιοθηκης Μεμόριαλ του Πανεπιστημίου της Κολούμπια για να παραλάβει το Βραβείο Πούλιτζερ για θεματική φωτογραφία. Δεν έμεινε εστιατόριο και νυχτερινό κέντρο της μόδας, στη Νέα Yόρκη, στο οποίο να μην τον πάνε. Όλοι οι εκδότες εφημερίδων και περιοδικών ήθελαν να τον γνωρίσουν και να κλείσουν συνεργασία μαζί του.
Ο Carter δεν είχε όμως να διαχειριστεί μόνο τη φήμη του, αλλά και τα «ενδότερα βάσανα» που του γέννησε η ίδια του η δουλειά. Η ελευθερία της άγνοιας είχε γίνει βάρος γνώσης. Δεν άκουσε, δεν του μετέδωσαν, αλλά γνώριζε, είδε. Ο ίδιος, παραδέχτηκε ότι όταν προσγειώθηκε το γεράκι λίγα μέτρα δίπλα από το ετοιμοθάνατο κοριτσάκι, περίμενε εκεί, ακίνητος, επί 20 λεπτά, μέχρι να πετύχει «τη καλύτερη πόζα». Είχε πει, μάλιστα, πως ήλπιζε ότι το γεράκι, κάποια στιγμή θα άνοιγε τα φτερά του, και ότι «αυτή θα ήταν η πιο φοβερή φωτογραφία, γιατί θα έμοιαζε σαν να ήταν έτοιμο να σκεπάσει και να εξαφανίσει το παιδί».
Αρκετοί συνάδελφοί του στην Νότιο Αφρική, αλλά και αλλού, επέκριναν τη βράβευση του, χαρακτηρίζοντας την  «ψεύτικη» και έθεσαν πολλά και σοβαρά ερωτήματα για την επαγγελματική του ηθική - γενικά, για την επαγγελματική ηθική πολλών ανθρώπων των μίντια, που κυνηγάνε «την καλή πόζα», με κάθε κόστος. «Ο άνθρωπος που, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, καθόταν εκεί επί 20 λεπτά, εστιάζοντας τον φακό του, και περιμένοντας την καλύτερη σκηνή, είναι και εκείνος ένα άλλο αρπαχτικό, ένα γεράκι στο ίδιο ακριβώς τοπίο», έγραφε, τότε, η εφημερίδα St. Petersburg Times, της Φλόριδα. Ακόμα και επιστήθιοι φίλοι του, αναρωτιούνταν συχνά γιατί ο Κάρτερ δεν είχε βοηθήσει εκείνο το παιδάκι;
Ποτέ δεν μαθεύτηκε τι απέγινε το κοριτσάκι της φωτογραφίας. Γράφτηκε πως ο Κάρτερ το σήκωσε και το πήγε στους γιατρούς, στο κέντρο όπου μοίραζε συσσίτιο η UNICEF, αλλά κανείς δεν ξέρει. Ο ίδιος, όποτε ρωτήθηκε, έλεγε «το πήραν». Ποιοι; Που; Κανείς ποτέ δεν έμαθε. Σε φίλους εμπιστεύθηκε ότι μετάνιωσε που δεν βοήθησε το παιδί μετά και δεν αγνόησε τις γενικές δημοσιογραφικές οδηγίες που θέλουν να μην αγγίζουν δημοσιογράφοι θύματα για το φόβο επιδημιών. “Το να κοιτώ το παιδί και να το φωτογραφίζω, με κάνει ακόμη ένα, πιο σύγχρονο, όρνιο...”
Στις 27 Ιουλίου 1994, δύο μήνες μετά, ο Carter έφτασε οδηγώντας με το αγροτικό του αυτοκίνητο μέχρι τον ποταμό Braamfonteinspruit, τον χώρο που έπαιζε μικρός πίσω από το πατρικό του σπίτι στο Parkmore, στο Γιοχάνεσμπουργκ. Προσάρμοσε ένα λάστιχο στην εξάτμιση του αυτοκινήτου του, και το κατεύθυνε στο εσωτερικό του οχήματος, κλείνοντας τα παράθυρα. Στα 33 του χρόνια αποφάσιζε να φύγει από τη ζωή αφήνοντας πίσω του την 7χρονη κόρη του Megan.
Το σημείωμα που βρέθηκε δίπλα του ήταν πολυσέλιδο και απευθυνόταν στον Γιοάο Σίλβα, τον άλλον αυτόπτη μάρτυρα εκείνης της φωτογράφησης και εκτός των άλλων έλεγε: "Αγαπητέ Θεέ, υπόσχομαι ότι δεν θα πετάξω πια άλλο φαγητό στα σκουπίδια, όσο άνοστο και αν είναι. Προσεύχομαι, ότι θα προστατεύεις την ψυχή αυτού του παιδιού..." "πραγματικά, πραγματικά λυπάμαι," "Ο πόνος της ζωής υπερισχύει της χαράς σε σημείο ότι η χαρά δεν υπάρχει."
Όπως έγραψε ο Σκότ Μακλίοντ, σ’ ένα άρθρο για το περιοδικό Time, «το βάρος της φήμης ήταν μόνο το οριστικό, δραματικό κτύπημα ενός θανάτου που τον είχε «προβλέψει» και προετοιμάσει η ίδια η προσωπικότητα του Κάρτερ, η πίεση να είναι ο πρώτος που θα φτάσει εκεί όπου είναι η δράση, ο φόβος ότι οι φωτογραφίες του ποτέ δεν ήταν όσο καλές θα έπρεπε, η υπαρξιακή διαύγεια που τον κυρίευε όποτε συνειδητοποιούσε ότι εκείνοι που φωτογράφιζε σκοτώνονταν, εκείνος ζούσε, εκείνοι πέθαιναν ανώνυμοι, εκείνος συνέχιζε να ζει αποκτώντας φήμη, εκείνοι έλιωναν από την πείνα, εκείνος από την αχορτασιά φούσκωνε».
«Χωρίς λεφτά για τηλέφωνο, για το νοίκι μου, για να υποστηρίξω το παιδί μου, για να ξεπληρώσω τα χρέη μου, χρήματα, χρήματα, χρήματα, μα πάνω απ’ όλα, οι εφιάλτες από τις ζωντανές θύμησες από δολοφονίες, και πτώματα, και θυμός πολύς, και πόνος ανείπωτος, για παιδιά που πεινάνε, για τρελούς, συχνά και αστυνομικούς, που πατάνε τη σκανδάλη, δεν αντέχω άλλο, φεύγω», ήταν η τελευταία παράγραφος του σημειώματος που άφησε πίσω του.

 

Kevin Carter photo